به نام خدای رحمن و رحیم

آخرین منزل

او گفت: «اینجاست!»

در موج پررنگ صدایش

زنگ شترها بى‏صدا شد

پاى شترها ماند در راه

در کاروان خسته ناگاه

موج هیاهویى به پا شد.

از خاک صحرا

یک مشت ‏برداشت

آن‏وقت، آرام

تکرار کرد او گفته‏اش را

«اینجاست! اینجا

رنج سفر کوتاه شد

چون آخرین منزل همین جاست

این خاک ما را مى‏شناسد

این آسمان، این خاک تبدار!

این وسعت دشت... »

در چشمهایش اشک لرزید

آرام برگشت:

«هر کس نمى‏خواهد بماند

هرکس نمى‏خواهد بمیرد

در چشم شب، آسوده راه خویش گیرد

شب یار او باد ؛

هرکس که مى‏خواهد بماند

باید بداند

فردا صداى نیزه‏ها مى‏پیچد اینجا »

فرداى آن روز

در چشم سرخ آسمان محشر به پا بود

بر سینه دشت

بر خاک گلرنگى که نامش «کربلا» بود

 شعر از: ملیحه مهرپرور